Quare, quoniam de primis naturae commodis satis dietum est nunc de maioribus consequentibusque videamus. Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse?

Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Non laboro, inquit, de nomine. Et quidem Arcesilas tuus, etsi fuit in disserendo pertinacior, tamen noster fuit; Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt.

Proclivi currit oratio. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret?

Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi. Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem.

Quod vestri non item. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Sapiens autem semper beatus est et est aliquando in dolore; Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est.

Etsi qui potest intellegi aut cogitari esse aliquod animal, quod se oderit? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem. Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *